vrijdag 10 oktober 2008

De knobbelzwanen zijn weer samen maar ze kennen hun enige jong niet meer

Terug na 2 weken Gabon ben ik meteen gaan kijken in de Jufferswaard. Benieuwd vooral hoe het met het enige nog aanwezige knobbelzwaankuiken gesteld is.
Gelukkig het leeft nog! Hij/zij was waterkers aan het eten toen ik hem zag en ging daar rustig mee door. Blijkbaar is hij/zij niet meer zo bang voor mensen die regelmatig langs de Heelsumse beek komen wandelen, ook met honden trouwens. Hij/zij is veel witter geworden en de veren zijn goed gegroeid. Ik verwacht dat hij/zij binnenkort wel zal kunnen vliegen.

Maar wie schets mijn verbazing: op enkele tientallen meters afstand zwemmen zijn beide ouders, alsof er niet tussendoor gebeurd is, vlak bij het nest waar ze zo succesvol hun 5 kuikens hebben uitgebroed deze zomer. Maar blijkbaar kennen ze hun enig overgebleven kuiken niet meer, want dat houdt zich op afstand alsof zijn moeder nog steeds met die aggressieve zwarte zwaan harmonieus aan het rond paraderen is in het aangrenzende moerasje in Heelsumse beek en alsof zijn vader niet teruggekomen is.

De zwarte zwaan is nergens te bekennen. Blijkbaar heeft de knobbelzwaan man toch steeds in de gaten gehouden of die zwarte er nog was. Anders zou hij niet meteen kunnen terugkomen zodra die zwarte zijn hielen gelicht heeft. Waar werd oprechter trouw dan tussen man en vrouw ter wereld ooit gevonden...? Maar dat ze nou dat jong, alsof het een volkomen vreemde is, op ca 50 meter afstand aan zijn lot kunnen overlaten, lijkt mij zo tegengesteld aan de (zij het van de zwarte zwaan afhankelijke) trouw van het knobbelzwanenpaar aan elkaar...???

Overigens zag ik vandaag ook weer, aan de voet van de Noordberg, verder naar het Oosten aan de overkant van de Heelsumse beek, het andere knobbelzwanenpaar dat zich nooit door de zwarte zwaan uit elkaar heeft laten jagen ("de buren"), maar dat zowel vorig jaar als dit jaar geen jongen heeft gehad.

Verder was het opmerkelijk vandaag dat ik weer een krakeend zag. Ik kon er maar eentje bespeuren. Eind vorig jaar waren er vaak tientallen, maar na deze winter had ik er nog geen een gezien in de grote Jufferswaardse plas.

Verder viel me op dat de slobeenden (ca 4) uit de rui beginnen te komen en hun mooie kleuren weer kunnen laten zien.

Bovendien waren er sinds lange tijd weer enkele kuifeenden. Ik zag alleen wat vrouwtjes. Dit voorjaar zaten er steeds enkele tientallen paren, maar volgens mij hebben ze niet gebroed in de Jufferswaard. De hele zomer zag ik ze niet.

Ook waren er natuurlijk de tientallen wilde eenden en wintertalingen, die er de hele zomer al zitten.

Ik zag maar een tiental meerkoeten, maar er waren opmerkelijk veel aalscholvers, een stuk of tien wel (meestal maar 1 of 2).

Het was tamelijk onrustig in de plas: misschien omdat er een slechtvalk rond cirkelde boven de uiterwaard.

Alleen die harken van blauwe reigers bleven onverstoord staan turen op hun stek. Ze zijn er steeds, vijf tot tien, verspreid over de grote Jufferdwaardse plas.

De kievitten dansten in tientallen rond in de zon. Een prachtig gezicht.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten