zondag 8 maart 2009

De cyclus begint weer, maar nu met een bijzondere derde erbij

Zoals al eerder in de eerste week van Maart, zag ik het al meteen voor me. Ik zag in de grote plas van de Jufferswaard 1 knobbelzwaan, een vrouwzwaan. Die heeft een wat blekere rode snavel dan de manzwaan. Ik zei tegen Riky:"Ik wed dat ergens de zwarte zwaan rondwaart, want anders was hier een paar en niet een eenling. Dit is een vrouw, dus de man is weer weggejaagd. Maar nu ben ik ook benieuwd of de zwarte zwaan ook die jonge zwaan heeft weggejaagd."

Het is volop lente aan het worden. De meerkoeten, een twintigtal aanwezig, zaten flink achter elkaar aan te raggen. De eenden zaten allemaal keurig en rustig in paartjes te doezelen of wat rond te scharrelen in de plas. Alleen de kuifeenden waren als grote groep van ca 20 woerden en vrouwen actief op de plas en de eilandjes. Verder zag ik een paar krakeenden, 2 paar bergeenden, 2 paar slobeenden, meerdere paren wilde eenden en 2 paar nijlganzen op de plas. Verder ook een fuut, wat kieviten, een paar tureluren en wat meeuwen.

Aan de rivier, op het binnendijkse driehoekige weiland zag ik evenals eerder deze week een vijftigtal grauwe ganzen waarvan een tiental bonte met veel wit en enkele witte. Daarboven was een hels kabaal van een stel tureluren. Ik kreeg ze niet in m'n kijker. Het was een helder turelurengluid waarschijnlijk te hoog om te zien in de heiige lucht.

En jawel hoor, bij het bielzenbruggetje over de Heelsumse beek lag de jonge, nog steeds bruinige jonge zwaan. Hij lag te slapen met z'n nog steeds half donzige nek op zijn prachtige vleugels. Bij nadering kwam ie in beweging, maar vloog weer niet weg. Ik heb 'm al vaker met zijn vleugels zien klapperen, maar heb hem nooit zien vliegen, behalve toen hij met klapperende vleugels over het ijs schoof van de winter. Dat was 13 december. Ik denk nog steeds dat ie niet normaal is. Zijn kop is wel een stuk witter geworden. Vergelijk deze foto maar met die van 6 december.
Hij gedraagt zich alsof ie van plan is zijn leven lang in z'n eentje in de Heelsumse beek te blijven. Er is een slechtere biotoop denkbaar, maar normaal is dit toch niet!

En precies zoals ik had voorspeld: daar in het moeras in de Heelsumse beek, vlak bij de plek waar de knobbelzwanen vorig jaar hun mooie nest hebben uitgebroed, daar lag die prachtige zwarte macho. Hij liet zich dicht benaderen, zoals wel vaker. Hij is voor de duvel niet bang. Hij strekte zich eens goed uit en sloeg met zijn machtige wieken, van onderen wit en van boven pikant gekruld. Hij liet zijn belachelijke kleine piepje horen, uit die rode bek die begint bij zijn vurige rode ogen en met die witte bies over de punt van zijn felrode snavel. Wat een beest!
Het viel me voor het eerst op, want ik had hem nog niet vaak zien lopen, dat zijn rechterpoot geringd is. Dat past bij het algemene beeld over zwarte zwanen, nl. dat het ontsnapte parkzwanen zijn. Dit zou ook kunnen verklaren dat hij single is en blijkbaar geen zwarte vrouw kan vinden met wie hij zou kunnen paren en jongen voortbrengen. Het is bekend dat zwarte zwanen niet kunnen kruisen met de knobbelzanen of kleine zwanen die hier inheems zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten